Bazen gerçekten şaşırıyorum…
Özellikle bazı STK’ların yayıncılık yapmaya çalıştığını gördüğümde.
Aslında bu durum beni çok etkilemiyor. Asıl mesele yanlış bakış açısıdır.
Biz artık eski anlamıyla “reklam” yapmıyoruz.
Yeni trendlerle markaya değer katan işler üretiyoruz. Çünkü dijital çağda iletişim artık sadece reklam değildir; strateji, algoritma ve doğru içerik üretimidir.
Sektörel yayıncılık sanıldığı kadar kolay bir iş değildir. Yılların emeği, sahada geçirilen zaman, deneyim ve ciddi bir meslek disiplinidir. Üstelik bugün işin içine dijital medya, sosyal platformlar ve algoritmalar girince yayıncı kendini sürekli geliştirmek zorundadır.
STK’ların görevi bellidir: sektörün sorunlarını dile getirmek, üyeleri arasında dayanışmayı güçlendirmek ve sektöre katkı sağlamaktır. Yayıncılık yapmak ya da sektörün iletişimini yönlendirmeye kalkmak başka bir iştir.
Eğer bir bülten hazırlayacaksanız bunu dernek kimliğiyle değil, kendi firmanızın adıyla yapın. Derneği kalkan yaparak yayıncılık yapılmaz.
Serbest piyasa ekonomisinin olduğu bir ülkede kimse firmalara “onunla çalışmayın, bizimle çalışın” deme hakkına sahip değildir. Bu yaklaşım hem ticaret ahlakına hem de hukuka aykırıdır.
Bugün bazıları kendini sektörün merkezinde sanabilir. Fiyat kırarak piyasayı yönettiğini düşünebilir. Güçlü tanıdıklarıyla her şeyi kontrol ettiğini zannedebilir.
Ama unutulmaması gereken bir gerçek var:
Hayatta hiçbir şey kalıcı değildir.
Bugün yukarıda olan yarın aşağıda olabilir. Önemli olan düşmemek değil, düştükten sonra ayağa kalkabilmektir.
Kibir, güç sarhoşluğu ve narsistlik insanın başına gelebilecek en büyük hatalardandır.
Bu yüzden bir kez daha söylüyorum:
Herkes kendi işini yapsın.
Kimseyi kıskaca almaya çalışmayın. Kimsenin ekmeğiyle oynamayın.
Çünkü hayat bazen insanı hiç beklemediği bir girdabın içine sürükler.
O girdap “geliyorum” demez.
Bizim kültürümüzde bir söz vardır:
“Allah’ın tokadı yoktur ama dönüşü ağır olur.”
Bu yüzden dikkat edin.
Kimsenin “ahını” almayın.
Tüm sektörümüze selam eder, işlerinde kolaylıklar dilerim.
Metin Şendil

Dile kolay, 102 yıl… Belki insan ömrü için uzun, ama bir devletin tarihinde o kadar da büyük bir zaman değil. Cumhuriyet kolay kurulmadı. Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının uykusuz gecelerinde şekillenen, kararlılıkla olgunlaşan bir fikirdi bu. 27 Ekim 1923: Krizin Dönüm Noktası 27 Ekim 1923’te, Vekiller Heyeti’nin istifası Meclis’te okundu. Yeni bir hükümet kurma çabaları sonuçsuz kaldı. 28 Ekim akşamı ise Çankaya Köşkü’nde, Mustafa Kemal Paşa’nın sofrasında dönemin önemli isimleri bir araya geldi;İsmet Paşa, Fethi Bey, Kazım Paşa (Özalp), Kemalettin Sami Paşa, Halit Paşa, Rize Mebusu Fuat ve Afyon Mebusu Ruşen Eşref Bey. O akşam, kabine krizinden çıkış için çözüm arayışları sürerken Mustafa Kemal Paşa sakin ama kararlı bir şekilde tarihe geçecek o cümleyi kurdu: “Efendiler, yarın Cumhuriyeti ilan edeceğiz.” Gece boyunca İsmet Paşa ile Cumhuriyet’in ilanını sağlayacak kanun tasarısı hazırlandı. Ve sabah olduğunda, bir milletin kaderi artık geri dönülmez biçimde değişmişti.   Cumhuriyet Fikrinin Doğuşu Peki Cumhuriyet fikri Mustafa Kemal Atatürk’ün zihninde ne zaman doğmuştu? Bu sorunun cevabını onun gençlik yıllarına, Harbiye sıralarına kadar götürmek gerekir. Atatürk, hedeflerinden asla vazgeçmeyen, bilgisini sürekli geliştiren, her alanda kendini eğitmeye adayan bir liderdi. Okuyan, düşünen, tartışan; bilgiyle beslenen bir bilgeydi. Vizyonu sadece askeri başarılarla sınırlı değildi — siyasal, toplumsal ve kültürel dönüşümü de kapsıyordu. Enver Paşa’nın öncülüğünde kurulan İttihat ve Terakki Cemiyeti’nde aktif yer aldı, birçok konuda fikirlerini açıkça dile getirdi. 1908’deki II. Meşrutiyet dönemine kadar uzanan süreçte Cumhuriyet fikrinin temelleri, Harbiye yıllarında atılmıştı. Eğer bu temeller o dönemde atılmasaydı, ülke çıkarları bir kez daha belirsizlik ve bölünme girdabına sürüklenebilirdi. Belki de bu ihtimal, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü derinden tedirgin eden en önemli unsurlardan biriydi. Yani Cumhuriyet bir günde doğmadı; yıllarca süren bir hayalin, bir inancın ve bir mücadelenin ürünüydü. O dönemde üyesi olduğu ve kendisi için büyük önem taşıyan İttihat ve Terakki Cemiyeti’nde, Hatap (odunluk) toplantıları büyük bir gizlilik içinde yapılıyordu. Aralarında zaman zaman fikir ayrılıkları olsa da, “Hürriyet” ve “Özgürlük” kavramları en güçlü ortak payda olmuştu. Bu toplantılarda özgürlük, eşitlik, meclis iradesi ve halk egemenliği üzerine fikirler tartışılıyor; yeni bir yönetim anlayışının temelleri bu şekilde atılıyordu. İşte o düşünsel altyapı, 1923’te fiilen hayata geçecek olan Cumhuriyet fikrinin mayasını oluşturdu. Enver Paşa, bu sürecin başında “ateşi yakan” isimdi; risk aldı, saltanatın katı yapısına karşı mücadele etti. Ancak o dönemin fikirsel birikimi, Gazi Mustafa Kemal’in liderliği ve kararlılığıyla birleşince Cumhuriyet fikri olgunlaştı ve taçlandı.   Sancılı Bir Doğum, Büyük Bir Kazanım Cumhuriyet kolay doğmadı; tartışmalarla, direnişlerle, kuşkularla yoğruldu. Ama bir kere doğdu mu, artık geri dönüş yoktu. Çünkü bu topraklarda ilk kez, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözü sadece bir ideal değil, anayasal bir ilke haline geldi. Bugün, 102. yılında Cumhuriyet hâlâ sancılı. Ama her sancı, hâlâ yaşadığını gösteriyor — taviz vermeden. Türk Devleti’nin beslendiği tarihsel kökler, geçmişteki Türk devletlerinin gücü ve inancı, bugünkü Cumhuriyetin temel taşı olmaya devam ediyor. Eksikleriyle, hatalarıyla, zaman zaman örselenen adalet ve özgürlük anlayışıyla bile Cumhuriyet, hâlâ bu toprakların en büyük kazanımıdır. Evet, Cumhuriyeti yıkmak için “Cumhuriyeti koruma” adına yapılan hukuksuz davranışların, darbelerin acılarını çok çektik. Ama bu süreç bize bir gerçeği de gösterdi: Cumhuriyet, bir kesimin değil, tüm milletin ortak demokrasi ihtiyacı olduğunu. Bu hikâyenin kahramanı yalnızca bir lider değil, inanan, savaşan, direnen, düşen ama yeniden ayağa kalkan liderine güvenen bir milletin kendisidir. Yani, bu topraklarda yaşayan herkesin. Bu millet, bu iradeyi oluk oluk akan kanıyla, fedakârlığıyla, inancıyla kurdu.   Ne mutlu Cumhuriyeti yaşatanlara ve bu topraklar için şahadet şerbetini içip şehit düşenlere… Cumhuriyet Bayramınızı Kutluyorum Selam ve Saygılarımla. Metin Şendil      

Sokaktaki vatandaş ,dostlar , esnaf  ve sanayicilerle  konuştuğumuzda artık ilk cümle çoğunlukla aynı: Vatandaş “Geçinemiyoruz.” Esnaf:”İş yok” Sanayici : “Kazanamıyoruz” selzenişlerini sokakta ve her yerde yaşıyoruz.Bunun ön yüzünün iyi değerlendirmek gerekiyor.Değişim elbete değişim sanal Dünya ,yeni nesil sistemler bu harcı nasıl tamamlayıp esnafı ,sanayyiciye katkıda bulunacağı merak konusu. Özellike”  Z” kuşağının sistem üzerindeki aklı ,hayat tek düze bireysellik üzerinden geçişleri bir kalkıma  sürecini nasıl etkileyecek bilinmiyor.Bilenen şu gençliğin bir kısmının hayalleri farklı çizgileri oluşturuyor güncel hayatlarında. “Ortak Selzeniş “ Bu sadece muhalefetin değil, iktidar partisi tabanındaki vatandaşların da ortak serzenişi. 1970’lerde söylenen “Ayağını yorganına göre uzat” anlayışının yerini bugün, borca dayalı bir ekonomik düzen aldı. Sıkı para politikaları, Hazine ve Maliye’nin sert uygulamaları ve vergi yükü; esnaftan sanayiciye, memurdan emekliye kadar herkesin cebini daraltmış durumda. Son bir yıldır yaşanan ekonomik daralma, “acı reçete” adı altında hem küçük hem büyük kesimleri fazlasıyla etkiledi. Aile Bütçeleri Alarm Veriyor İki kişinin çalıştığı bir evde bile ekonomi denklemi tutmuyor. Hele ki iki çocuklu bir aile için durum daha da zor. Maaşlar kâğıt üzerinde normalin üzerinde görünse de, artan gıda, barınma, ulaşım ve eğitim masrafları aile bütçelerini paramparça ediyor. Devlet kurumlarında çalışanlar görece daha rahat görünse de, özel ders gelirleri düşen öğretmenlerden küçük esnafa kadar herkes aynı noktada birleşiyor: “Cebimiz boş, belimiz bükük.” Sanayicinin Çıkmazı: Kur ve Nakit Sıkıntısı Sanayi sektörü ve ihracatçılar da zor bir dönemden geçiyor. İthal ara mallarının fiyatı arttı, vergiler yükseldi. Üstelik döviz kurundaki sıkı duruş, ihracatçıların rekabet gücünü zayıflatıyor. Dolar kuru, ihracatçının nefes borusu. Ancak kurun yükselmesine izin verilmediğinde, ihracatçılar zor durumda kalıyor. Buna rağmen kurdaki her artış da temel gıda ve tüm fiyatlara yansıyarak vatandaşın sırtına yük bindiriyor. Firmalar “iş yapıyoruz ama kazanamıyoruz” diyor. İç piyasada nakit para neredeyse kayboldu, finansman döngüsü tıkandı. Bir yıldır nakit paranın peşinde koşan sanayici de, vatandaş da aynı sıkışmışlığı yaşıyor. TÜİK, ENAG ve Gerçeğin Makası TÜİK’in açıkladığı eylül enflasyonu aylık %3,23, yıllık %33,29. ENAG ise aynı dönemde yıllık %63,23 açıkladı. İTO da İstanbul için yıllık %40,75 enflasyon hesapladı. Aylık bazda TÜİK ile ENAG arasındaki fark biraz kapanmış görünse de, yıllık makas hâlâ açık. Bu durum, vatandaşı da esnafı da “kime inanacağız?” sorusuyla baş başa bırakıyor. Eğitim ve Konutta Fahiş Artış TÜİK verilerine göre eylülde zam şampiyonu üniversite ücretleri oldu; artış oranı %61,67. Öğrenci yurtları %36,62 yükseldi. Konut fiyatları yıllık %51,36 arttı. Yumurta fiyatı %19,84 artışla zirveye çıktı. Temel gıdada ortalama artış ise %4,62 olarak kayıtlara geçti.   Gerçekle Yüzleşmek Her ay yeni zamlarla karşı karşıya kalan halk, sadece gıdada değil, eğitimde, barınmada ve sağlıkta da nefes alamıyor. Enflasyonu düşük göstermek belki kâğıt üzerinde başarı gibi duruyor ama çarşı-pazarda, mutfakta, faturada gerçekler bambaşka. Hayatı ıskalayan bu ekonomik tablo, rakamlarla oynamakla değil; vatandaşın sofrasına, öğrencinin eğitimine, esnafın işine nefes aldıracak çözümlerle düze çıkmasını temenni ediyorum.. Sağlıkla Kalın …